SocialWritings

ไม้บรรทัด วัด งานศพ

เรื่อง : สาธิต สูติปัญญา
ภาพ : จุฑารัตน์ พรมมา

หนึ่งชีวิตกำลังนอนนิ่งพร้อมสายมากมายในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล ขณะที่อีกหลายชีวิตกำลังวิ่งวุ่นหาที่เผาร่างนั้นให้สมฐานะ

หญิงวัยเกือบร้อยปีให้กำเนิดลูกหลานมากมายในโลกที่ถูกตั้งค่ามาตรฐานและตั้งความดีงามเอาไว้อย่างเสร็จสรรพ ทุกคนต้องได้ดี ต้องเรียบจบสูงๆ มีหน้าที่การงานที่มั่นคง มีลูกมีหลานคอยเลี้ยงดูตอนแก่เฒ่า และอีกมากมาย

ลูกๆ ที่เกิดมาต่างก็ใช้ชีวิตตามแบบแผนเดียวกันกับที่ผู้เป็นแม่เคยถูกสั่งสอนมาก่อน  และยิ่งเวลาผ่านไป แบบแผนของสังคมที่ว่ามานั้น  ยิ่งฝังรากลึกเข้าไปในจิตไร้สำนึกของพวกเขา

เป็นที่รู้กันในครอบครัวว่า ตระกูลของฉันแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งมั่งคั่งและฝั่งที่อยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน สิ่งที่ใช้แบ่งสองฝั่งนี้ออกจากกันคือ ‘ภรรยาของปู่’ ภรรยาคนแรกให้กำเนิดลูกๆ ของบ้านฝั่งมั่งคั่ง  ส่วนภรรยารองก็ให้กำเนิดลูกหลานของอีกฝั่งหนึ่ง  เมื่อสองสามปีที่แล้วแม่ใหญ่ของบ้านฝั่งมั่งคั่งเพิ่งจะถึงแก่กรรมไป ส่วนตอนนี้ ‘เวลา’  ของแม่อีกคนกำลังจะมาถึง

สิ่งที่ทำให้เห็นชัดว่าทุกคนในครอบครัวตกหลุมพรางปทัฏฐานความดีงาม ‘แบบไทย’  คือการคุยกันของลูกๆ ฝั่งมั่งคั่งน้อยกว่าว่า  เราจะจัดงานศพให้แม่อย่างไรให้สมเกียรติ และไม่น้อยหน้าบ้านฝั่งนู้น

อะไรคือความสมเกียรติที่ว่านั้น และทำไมต้องไม่น้อยหน้าบ้านอีกฝั่ง ฉันได้แต่นั่งสงสัยในใจ

ขณะที่ฟังอยู่ ฉันก็คิดไปอีกว่าตอนนี้ย่ากำลังนอนอยู่ในห้องฉุกเฉิน นอนคอย ‘เวลานั้น’  จะมาถึง แต่สิ่งที่ผู้เป็นลูกคิดคือการโอ้อวดความร่ำความรวย ไม่ให้น้อยหน้าบ้านอีกฝั่ง

ทำไมเราถึงไม่สามารถส่งย่าขึ้นสวรรค์ที่วัดธรรมดาๆ กับลูกๆ หลานๆ ไม่กี่คน  หวังแค่ให้บรรดาลูกหลานนั่งคุยกันถึงเรื่องย่า  ถือว่านี่เป็นโอกาสที่คนในตระกูลจะได้พบปะพูดคุยกัน ไม่ใช่การพยายามอวด ‘บารมี’ด้วยการหาวัดที่โด่งดัง หรือเชิญคนใหญ่คนโตมาทำพิธี  แต่ลูกหลานเกือบทั้งหมดกลับไม่รู้จักคนใหญ่คนโตเหล่านั้นเป็นการส่วนตัวเลย

สุดท้ายงานศพของย่าก็คงจบไปแบบที่ทุกคนแทบจะไม่ได้พูดคุยกัน  จบไปแบบที่ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับไปทำงาน  ทำหน้าที่ของตัวเองราวกับว่าการมางานศพของย่าคือหน้าที่หนึ่งที่ต้องทำให้เสร็จไปก็เท่านั้น

สังคมที่เราอยู่กันตอนนี้เป็นสังคมแบบไหนกัน ทำไมเราต้องโอ้อวดบารมีและความมีอันจะกินให้คนอื่นรู้ ทำไมในวันที่ครอบครัวควรจะอยู่ด้วยกัน และพูดคุยแลกเปลี่ยนกันเกี่ยวกับเรื่องราวที่แต่ละคนไปพบเจอมา กลับกลายเป็นว่า เรามัวแต่นั่งคิดว่าใคร หรือวัดไหนจะใหญ่โต หรูหรา โอ่อ่า พอที่นำมาใช้ประชันกัน 

เหล่านี้อาจเป็นสิ่งที่ถูกฝังรากลึกเข้าไปในสังคมที่มีชนชั้นอันซับซ้อน อย่างสังคมไทย

สุดท้ายก็จบอย่างเคย ฉันตัดสินใจไม่เข้าไปต่อรองกับญาติๆ เรื่องการจัดงานศพให้ย่า  จะเพราะด้วยความเป็นเด็ก หรือเพราะฉันประเมินแล้วว่า ‘กรอบ’ เหล่านั้นมันแข็งเกินกว่าจะไปปรับเปลี่ยนอะไรได้

แต่ฉันก็มีความหวังลึกๆ ว่า ถึงแม้บรรทัดฐานของสังคมจะเป็นสิ่งที่คนหลายรุ่นปฏิบัติสืบต่อกันมา แต่เมื่อเวลาผ่านไปบรรทัดฐานเหล่านั้นก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปบ้าง เพียงแต่ฉันเองก็ยังไม่รู้ว่า มันจะเปลี่ยนไปเมื่อไหร่?

ความรู้สึกของคุณหลังอ่านบทความนี้เป็นอย่างไร ?

Like ถูกใจ
1
Love รักเลย
2
Haha ตลก
0
Sad เศร้า
0
Angry โกรธ
0

Comments are closed.

More in:Social

Social

ทางเลือกของผู้หญิงยุคใหม่ บนเส้นทางการแต่งงาน

ผู้เขียน : น้ำฝน หนุ่นสี ภาพประกอบ : จุฑารัตน์ พรมมา สังคมไทยมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ค่านิยมที่ผู้หญิงสมัยก่อนเชื่อและปฏิบัติอยู่ ได้เปลี่ยนแปลงและพัฒนาไปในทิศทางใหม่อย่างที่ไม่ใช่สังคมยุคก่อนกำหนดไว้ ค่านิยมเรื่องเพศ ความรัก มิตรภาพ หรือแม้แต่การแต่งงานก็เช่นกัน ...

Social

การเมืองเกาหลีใต้: จากเผด็จการทหาร สู่ประชาธิปไตยอันมีประชาชนเป็นเจ้าของอำนาจ

เรื่อง: วิวิศนา อับดุลราฮิม ภาพ: asiasociety.org เกาหลีใต้เป็นหนึ่งในหลายประเทศที่ผ่านร่องรอยการต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งประชาธิปไตย ต้องอยู่กับการสูญเสีย และบอบช้ำจากระบอบเผด็จการมานานถึง 39 ปี  แต่การต่อสู้ของประชาชนและบริบทสังคมก็บีบให้เผด็จการทหารต้องยอมจำนน และคืนอำนาจอันชอบธรรมให้แก่ประชาชนในที่สุด  สาธารณรัฐเกาหลีในอดีต เกาหลีใต้ในปัจจุบัน อาจเรียกได้ว่าเป็นประเทศที่ประสบความสำเร็จในการปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตย ...

Writings

สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการเป็นสื่อมวลชนฝึกหัด

ก่อนที่จะยื่นคะแนนแอดมิชชั่นเพื่อเข้ามาเรียนที่คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เรารู้แค่ว่าคณะนี้สอนเกี่ยวกับการทำสื่อบันเทิงที่น่าสนุก อย่างภาพยนตร์ ละคร รายการโทรทัศน์เพียงเท่านั้น ไม่ได้สนใจคำว่า ‘สื่อสารมวลชน’ ที่ห้อยอยู่ตรงท้ายชื่อแต่อย่างใด รู้ตัวอีกทีก็ได้เข้ามาเป็นเด็กปี 1 ที่นั่งเรียนนั่งท่องแบบจำลอง ทฤษฎีการสื่อสาร และบทบาทหน้าที่ของสื่อมวลชนเสียแล้ว

Writings

เมื่อภาพยนตร์ถูกจำกัด : Censorship ควรมีอยู่หรือทิ้งไป?

วารสารเพรสขอชวนแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับหลักการและกฎเกณฑ์การพิจารณาภาพยนตร์และวิดีทัศน์ในประเทศไทย รวมถึงภาพรวมและผลกระทบในวงการภาพยนตร์ไทย ผ่านมุมมองของคุณสัณห์ชัย โชติรสเศรณี รองผู้อำนวยการหอภาพยนตร์ (องค์การมหาชน)

Writings

ธรรมชาติ วัฒนธรรม อุตสาหกรรม กับ ม.ล.ปริญญากร วรวรรณ

สามทศวรรษ คือช่วงเวลาที่ ม.ล.ปริญญากร วรวรรณ หรือ ‘หม่อมเชน’ ทำงานคร่ำหวอดอยู่ในโลกแห่งการถ่ายภาพสารคดีสิ่งมีชีวิตในป่า เพื่อการอนุรักษ์สัตว์ป่าและสิ่งแวดล้อม สามทศวรรษ คือช่วงเวลาที่เปิดโอกาสให้เขาได้ทำงานกับสื่อ และคนทำงานด้านสื่อในหลายเจเนอเรชัน ไล่มาตั้งแต่การเป็นคอลัมนิสต์ให้กับนิตยสารดิฉัน มติชนสุดสัปดาห์ และล่าสุด ร่วมงานกับเดอะคลาวด์ ...

Writings

ทำไมเราต้องปฏิบัติต่อ ‘ก้อนหิน’ อย่างมีจริยธรรม ?

“ทำไมเราต้องปฏิบัติต่อก้อนหินอย่างมีจริยธรรม?” บางคนอาจคิดว่าคำถามนี้ดูคลับคล้ายคลับคลาว่าจะมีคำตอบ เหมือนจะรู้คำตอบ แต่ไม่รู้ว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดอย่างไร ส่วนบางคนอาจหาคำตอบไม่ได้ เพราะคุ้นเคยว่าจริยธรรมเป็นเรื่องของการปฏิบัติระหว่างมนุษย์กับมนุษย์ หรืออย่างดีที่สุดก็มนุษย์กับสัตว์ (?)

0 %

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ คุณสามารถศึกษารายละเอียดได้ที่ นโยบายความเป็นส่วนตัว และสามารถจัดการความเป็นส่วนตัวเองได้ของคุณได้เองโดยคลิกที่ ตั้งค่า

Privacy Preferences

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

Allow All
Manage Consent Preferences
  • คุกกี้ที่จำเป็น
    Always Active

    ประเภทของคุกกี้มีความจำเป็นสำหรับการทำงานของเว็บไซต์ เพื่อให้คุณสามารถใช้ได้อย่างเป็นปกติ และเข้าชมเว็บไซต์ คุณไม่สามารถปิดการทำงานของคุกกี้นี้ในระบบเว็บไซต์ของเราได้

  • Google Analytics

    คุ้กกี้ที่เราเก็บไป จะนำไปใช้เพื่อประกอบการวิเคราะห์การอ่านบทความ/ข่าวภายในเว็บไซต์เท่านั้น จะไม่มีการนำข้อมูลผู้ใช้ไปใช้ในเชิงพาณิชย์แต่อย่างใด

Save